+ پایان خوش ماجرا
پایان خوش ماجرا٬ نه به بوسه... نه به اشک...
نا گفته های این علاقه٬ زبان غزلم را بند می آورد.علاقه ای که
قرارنیست حرفی برای پچ پچ برگها بگذارد.عطر تو در تمام بدنم
پیچیده اما قول که نگذارم بوی خاک نم زده٬ یاد ِ آشنایی را زنده کند!
کاش پاییز بی صدا بییاید و برود٬ عاشق تر نشوم.
مهربانیم برای باز کردن که... نه!...
رها کردن این همه گره های در لکنت و آرامش باد٬
باد که آرام ندارد.یا هست یا نیست!
صدایم بغض دارد و نگاهم غرور.
اما مرد شکستن اگر بودم٬
می پرسیدم: مگر تو هم تبار عطش و طلب نیستی و هفت پشت
شاعرت٬ نمی رسد به عاشق پیشه ای که از تشنگی...
من هم ... اوراق هویتم را که دیده ای! نوشته نام مادر:«باران»
پس چرا برای حاجات دلتنگی ات به سمت دیگری میروی که هرچه
هست٬ چشمه نیست... رود نیست... دریا نیست...
پرسشهایم از تو بماند.
به من میگویند چرا او را از حضرت هجده
سال حزن قصیده و مهر آب و رخصت نسیم نمی خواهی؟
من جواب نمی دهم.
نمی دانم!
نظرات ()